15 Ocak 2021, Cuma

Türk edebiyatının her döneminde çok değerli öyküler kaleme alınmıştır. Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı’nın 1980 ve sonrasında Bilge Karasu, Tahsin Yücel, Ayfer Tunç başta olmak üzere birçok sanatçı beğenilen ve akılda kalan öyküler yazmıştır. Bu eserlerden bazılarını derledik.
BİLGE KARASU – ALTI AY BİR GÜZ
Karasu’nun tüm edebiyatı, bireyin diğer insanlarla ve varlıklarla ilişkilerini anlamaya, insanları tanımaya yönelik ince ince işlenmiş, sabırlı ve devasa bir çabadır. Aşk, sevgi, dostluk, korku, ayrılık, özgürlük, bir yas ve yaşama kaynağı olarak ölüm, harikulade bir coşku ve beraber olunan varlıklara duyulan özen yedi bölümden oluşan Altı Ay Bir Güz, tür olarak ne bir roman ne de hikâye. Uzun hikâye diyebiliriz. Kitap, Bilge Karasu’nun yaşama veda etmeden önceden kaleme aldığı son çalışmasıdır.
VÜS’AT O. BENER – SİYAH BEYAZ (KIRIK FİNCANLAR)
Vüs’at O Bener’in 1993 yılında yayınlanan kitabı Siyah-Beyaz’daki öykülerin çoğu anlatım özellikleri açısından iki grup altında değerlendirebiliriz. Birincisinde anlatıcı, geçmişe dönerek anılarını anlatır ve burada anlatılan olayların büyük bir kısmı Vüs’at O. Bener’in yaşamıyla örtüşür. Bu öykülerde diğerlerine göre daha yalın bir anlatım gözlemlenir. İkinci grupta yer alan daha karmaşık yapılı öykülerde ise genellikle kurmaca ile gerçeklik iç içedir. Kitaptaki öykülerden Kırık Fincanlar bir öykünün yazılma sürecini ve o öykünün anlatılmasını içerir.
TAHSİN YÜCEL – KOMŞULAR
1999’da yayınlanan Komşular adlı öykü kitabıyla Dünya Kitap Ödülü’nü alan Tahsin Yücel’in kitapla aynı adı taşıyan öyküsü Komşular, ironiyi simgeleyen, o kavramı alabildiğine boyutlandıran olağanüstü güzellikte bir öykü.

AYFER TUNÇ – TAŞ – KÂĞIT – MAKAS (SUZAN DEFTER)
2003’te yayınlanan, 3’ü uzun, 1’i kısa 4 öyküden oluşan, Taş-Kâğıt-Makas’ta, kadın erkek arasındaki iletişimsizliği işler Ayfer Tunç. Kahramanlar ortaya karmaşık bir insanlık problemi koyarlar. Ama bu problem karşısında aldıkları tavır da hastalıklıdır.

ASLI ERDOĞAN – TAŞ BİNA VE DİĞERLERİ (TAHTA KUŞLAR)
Aslı Erdoğan’ın 2009 da yayınlanan, Taş Bina ve Diğerleri isimli hikâye kitabında da mekân olayların geçtiği yeri tanıtmanın yanı sıra kahramanların iç dünyasını hatta bilinçaltını aydınlatmada önemli bir fonksiyon yüklenmiştir. Yazar bilinçaltının karanlık labirentlerini mekâna yansıtmıştır. Bunu yaparken de hikâye kitabının isminden de anlaşılacağı üzere taş bina metaforuna sıklıkla başvurmuştur.